Hoe werd Picasso zo’n ladiesman?

Het antwoord op deze vraag komt uit Proberen niet te proberen: Waarom alles beter gaat als je het niet te graag wilt. Wanneer je te hard je best doet is de kans groot dat je blokkeert. Wat je eerst spontaan en schijnbaar moeiteloos voor elkaar kreeg, wil nu niet meer lukken of komt gekunsteld over. In dit boek legt Edward Slingerland uit waarom spontaniteit, zelfvertrouwen en een ontspannen houding zo ongrijpbaar kunnen zijn, én waarom ze lijken te ontsnappen op het moment dat we ze het hardst nodig hebben.

Slingerland verenigt recent wetenschappelijk onderzoek met Oosterse filosofie, en biedt daarmee een unieke kijk op een van onze grootste tegenstrijdigheden. Want hoe doen we onze best om niet onze best te doen?  Om deze inherent menselijke paradox uit te leggen introduceert Slingerland het concept ‘wu-wei’ – een spontane, ongedwongen ‘manier van handelen’. Slingerland verklaart waarom onze bullshit-detector afgaat als we iets niet oprecht vinden, en waarom we eigenlijk zo gebrand zijn op authenticiteit en ‘echtheid’. Hij laat ons op nuchtere en humorvolle wijze kennismaken met de strategieën om wu-wei te verkrijgen én te behouden.

Hoe werd Picasso zo’n ladiesman?

Dat je best doen contraproductief is in dating-situaties werd intuïtief begrepen door de grote en wijze musicus Jonathan Richman, die aanzienlijk meer inzicht in de menselijke ziel heeft dan Doc Love (auteur van The System, een ‘systeem’ voor mannen om vrouwen te versieren).

In een klassiek nummer van de lp The Modern Lovers richt hij zich tot verfoeilijke bellbottom bummers – modieuze, oppervlakkige mannen die hun uiterste best doen een vrouw te versieren, maar uiteindelijk ruw worden afgewezen. Hij roept deze mannen op aan het voorbeeld van Pablo Picasso te denken, die een moeiteloze, maar magnetische aantrekkingskracht op vrouwen uitoefende.

Wanneer hij over straat wandelde of een café binnenging, ‘girls could not resist his stare / Pablo Picasso was never called an asshole’ (meisjes konden zijn blik niet weerstaan; Pablo Picasso werd nooit uitgescholden voor klootzak).

De historische juistheid hiervan valt te betwijfelen: Picasso was niet de aardigste man ter wereld en is door vrouwen waarschijnlijk uitgemaakt voor van alles en nog wat. Maar als beschrijving van de kracht van de (de charismatische kracht die uitgaat van iemand die in wu-wei is) is het onovertroffen.

Ware de, ware aantrekkelijkheid, komt voort uit het oprecht opgaan in een groter, gewaardeerd goed – artistieke schepping, muffins bakken – niet uit bewuste kledingkeuzes en versierpraatjes. Het maakt niet uit wat je kiest, zolang het maar iets is wat je oprecht doet en niet om tactische redenen.

Er is niets zo erg als een wijnproeverij vol alleenstaande mannen en vrouwen die het niets kan schelen wat ze proeven; de geur van wanhoop is zo allesoverheersend dat je de tonen van vanille in de Chardonnay nauwelijks ruikt.

***

Lees ook:

Waarom werd Gangnam Style zo’n monsterhit?

Waarom reageren we zo positief als we iemand authentiek vinden?