Vers van de pers

Machines die denken @ De Balie

Waar staan we eigenlijk als het op Kunstmatige Intelligentie aankomt?
Op 4 april organiseerden we samen met De Balie een avond over ‘Machines die denken‘.

Meer zien? Check hier de hele videoregistratie van de avond.

Olav de Maat op Radio 1

Voordringen in de rij, afval op straat gooien en bumperkleven: de wereld lijkt vol met hufterig gedrag. Hoe komt dat toch? En wat kunnen we eraan doen? Olav de Maat verklaart het bij het Radio1-programma Langs De Lijn En Omstreken.

Beluister hier het item waarin Olav de Maat een en ander vertelt over hufterig gedrag.

Roos Vonk bij Koffietijd

Roos Vonk was vroeger docente gynaecologisch onderzoek en vertelde daarover in Koffietijd: ze geeft tips over hoe inwendige onderzoeken een stukje minder vervelend kunnen worden gemaakt én het gaat ook (een klein beetje) over Liefde, lust en ellende!

Klik hier om de uitzending te bekijken.

Zo werkt aandacht

In mei verschijnt Zo werkt aandacht van Stefan van der Stigchel.
Bekijk hier alvast zijn briljante speech voor de Jonge Akademie.

Hufters & helden in Het Dolhuys

Op 21 april is Olav de Maat te gast in het ‘museum van de geest’: Het Dolhuys, in Haarlem. Hij zal daar met Malou van Hintum in gesprek gaan zijn nieuwe boek Hufters & helden.  Hierin verklaart Olav waar asociaal gedrag vandaan komt, waarom iedereen soms een hufter en een held is (en wat dat met onze biologie, psychologie en geschiedenis te maken heeft), en hoe je je innerlijke held nog sterker kunt maken. Kom ook!

PRAKTISCHE GEGEVENS:

Datum:

21 april 2016

Locatie:

Het Dolhuys

Schotersingel 2

2021 GE Haarlem

Tijdstip:

19:30 uur

Toegang:

Tickets à €10 kunnen hier gekocht worden en geven toegang tot het hele museum (Let op! Je moet kaarten bestellen voor de ’43e april’, dat is de naam van de reeks avonden, op donderdag 21 april. Dit is de 4e optie van boven in de lijst).

Er is ook mogelijkheid tot eten vooraf in Café Thuys.

Upgrade je mensenkennis-meetup over Hufters & Helden

Samen met Permanent Beta organiseert Maven Publishing op 19 april een nieuwe, gratis toegankelijke, ‘Upgrade je mensenkennis’-meetup over ons aankomende boek Hufters & helden. In de Beurs van Berlage zullen naast schrijver Olav de Maat nog twee andere inspirerende sprekers je nieuwe inzichten verschaffen in sociaal en asociaal gedrag.

Spreker 1: Olav de Maat
In zijn boek Hufters & helden legt Olav de Maat bloot waar asociaal gedrag vandaan komt (en wat dat te maken heeft met onze psychologie, biologie en geschiedenis), laat hij zien dat iederéén soms een hufter en soms een held is, én geeft hij tips om de held in jezelf te sterken.

Spreker 2: Aukje Nauta
Op zoek naar een nieuwe economie en samenleving, gebaseerd op gulle goedheid. Prof.dr. Aukje Nauta neemt je mee in wetenschappelijk onderzoek en dagelijkse praktijken in economie en samenleving die laten zien hoezeer de mens is gedreven door zowel eigenbelang als belangen van anderen. Zij toont aan dat in iedereen een narcist én een altruïst schuilt, en dat dat goed is.

Spreker 3: to be announced…

PRAKTISCHE GEGEVENS:

Datum:
Dinsdag 19 april
Locatie:
Berlage Meet & Workspace
Oude Brugsteeg 9, Amsterdam
Inloop:
19:00 uur
Start:
19:30 uur
Toegang:
Gratis, maar aanmelden is verplicht (en dat kan hier)

Dark net in De Balie met Jamie Bartlett

De lezing die Jamie Bartlett, auteur van Dark net, in De Balie gaf kun je nu terugkijken!

Het Edge vertalersdiner 2016

Het Edge vertalersdiner 2016 op 5 april in het bijzondere restaurant/galerie Artdeli Amsterdam was een groot succes!

Dank aan alle vertalers die de nieuwe Edge-uitgave ‘Machines die denken’ mogelijk hebben gemaakt: het was een fantastische avond!

Ontdek: Welke Russen wél welkom zijn

Voor zijn boek is Mark Schalekamp afgereisd naar alle 28 EU-landen om daar telkens met 8 inwoners te praten: een dokter, een politieagent, een kapper, een ondernemer, een kunstenaar, een immigrant, een sekswerker en een lokale beroemdheid. Dit is Europa is het kleurrijke en humorvolle verslag van Project Youropeans, Schalekamps sociaal-journalistieke zoektocht naar de aard van het Europese beest. Niet vanuit politiek standpunt, maar met de open blik van een nieuwsgierige Europeaan. Hier heeft hij het over welke Russen wél welkom zijn in de EU:

Na de Tweede Wereldoorlog, toen Estland, Letland en Litouwen (van noord naar zuid, maar dat wist je natuurlijk ook wel) deel uitmaakten van de Sovjet-Unie, transporteerde Moskou uit alle hoeken van het immense rijk arbeiders naar de Baltische hoek, zoals het overal graag de bevolking een beetje mengde, maar ook omdat daar handen nodig waren in net gebouwde fabrieken. Na het uiteenvallen van die Sovjet-Unie bleven veruit de meesten van die nieuwe inwoners en maken de Russen in Estland en Letland een kwart van de bevolking uit, in de grote steden veel meer. Zo is in Riga bijna de helft van de bevolking van Russische komaf.

Mijn niet eens zo geoefende oog herkende het soort vrij snel: vrouwen in iets lichter gebleekte spijkerbroeken met iets meer make-up. Mannen die net iets harder rijden en net iets harder praten. En hoewel ze er al vele generaties wonen, zijn ze tweederangs, die Letse Russen. Hun taal wordt niet erkend, ze worden zorgvuldig buiten de regering gehouden – maar leveren wel sinds kort de burgemeester, dat was niet meer te stoppen.
Het kan overigens nog erger: een zesde van de inwoners van het land is stateloos. Ze hadden een Sovjetpaspoort, maar toen Letland in 1991 onafhankelijk werd, werd dat ongeldig verklaard.

‘Niet-burgers’ worden ze genoemd, ‘aliens’ ook wel, stemmen mogen ze niet. Het was zo goed als onmogelijk om Let te worden, al zongen ze het volkslied op hun kop. EU-lidmaatschap heeft dat enigszins vergemakkelijkt.
Ze zijn echt anders, die Russen, wordt me van alle kanten bezworen in Estland en Letland. Ik had er graag eentje gesproken, of beter: twee van de acht per stad, om het keurig representatief te houden. Lukte niet, al had ik bijna beet in Riga: ik vond een Russische kapster. Maar toen ik haar vroeg om een interview keek ze me aan of ik haar een vreselijk oneerbaar voorstel deed. Haar collega, de 22-jarige Merje, Ests-Ests, die wel graag Youropean wilde worden, legde me even later uit dat dit typisch Russisch was.
‘Ze vertrouwen een vreemde niet snel. Ik kan het goed met haar vinden inmiddels, want als ze je leuk vinden, zijn ze heel open.’ Maar het grootste deel is op zichzelf, leeft in de eigen Russische gemeenschap. ‘Die spreken zelfs geen woord Ests en kijken alleen maar Russische tv, luisteren alleen maar naar die propaganda en ze beschouwen Poetin eigenlijk gewoon als hun president,’ vertelt onderneemster Eva-Maria.

De vijandigheden in Oekraïne hebben de zaak op scherp gesteld.
De oplaaiende vrees voor Moskou was niet te missen in alle voormalige Oostbloklanden, maar zeer nadrukkelijk niet in de Balten: de Krim, simpelweg geannexeerd door Moskou, was immers ook onderdeel van de Sovjet-Unie. ‘We zijn bang,’ zegt Piret, voormalig popster en nu tv-journalist. ‘We zitten gewoon zo dicht bij het gevaar, bij Rusland.’ Eva-Maria vertelt dat ze bijna dacht dat Rusland een gewoon land was. Niet dus. Het is zo snel veranderd. Ze is niet bang dat de Russische tanks het land zullen binnenrollen, maar is toch erg ongerust en dat is ze in twintig jaar niet geweest.

Maar gelukkig was daar Barack Obama. Hij kwam, zag en sprak; en hoe: een week later, begin september 2014, toen ik er was, was men er nog vol van. ‘Je moet zijn speech terugkijken op YouTube,’ eiste Karoli, onderneemster en voormalig chef van MTV Baltics. Heb ik gedaan. Dit zei hij: ‘De verdediging van Tallinn, Riga en Vilnius is net zo belangrijk als die van Berlijn, Parijs en Londen.’ En toen, het belangrijkste: ‘Artikel 5 van de nato is glashelder: een aanval op een van ons, is een aanval op ons allen.’ De NATO, maar vooral Amerika, zal je helpen. En dat zorgde voor een grote opluchting.
Een paar dagen na de speech van de Amerikaanse president werd een Ests geheim agent ontvoerd bij de grens. Vanaf Lets grondgebied, volgens de Esten. Hij bevond zich op Russisch terrein, volgens de Russen. ‘Het was een statement,’ zegt Karoli, ‘zo van: doe wat je wil, maar weet wie de baas is.’

Ze zijn er al
Intussen komen de Russen gewoon al, en zijn ze tot op zekere hoogte welkom – hun geld tenminste. In mijn tamelijk poenige hotel in Jurmula, de badplaats bij Riga, zat behalve een nagelsalon, een oesterbar en een casino ook een legal support center . Niet vanwege een mogelijk geschilletje over de minibar, maar vanwege die Russen.
Hier wordt hun uitgelegd hoe ze het makkelijkst een huis kopen in Letland, en dat ze daarmee ook ingezetene van het land zijn, en dus van de EU. Als je huis tenminste 150.000 euro kost, maar dat is wat een beetje Rus op één avond in het casino verspeelt, dat is ’m dat vrije reizen binnen dat chique Europa wel waard.
Onder mijn hotelraam stond een Rus midden in de nacht ruim een uur luidkeels dronken te zijn. Bij het ontbijt bestelden dikke Poetintjes champagne voor hun blonde snollen, om daarna bij de juffrouw in het legal support center wellicht een huisje te kopen. Ze zijn kennelijk van harte welkom – de ene Rus is de andere niet.

Ontdek: Wie er makkelijk praten hebben als het om immigranten gaat

Voor zijn boek is Mark Schalekamp afgereisd naar alle 28 EU-landen om daar telkens met 8 inwoners te praten: een dokter, een politieagent, een kapper, een ondernemer, een kunstenaar, een immigrant, een sekswerker en een lokale beroemdheid. Dit is Europa is het kleurrijke en humorvolle verslag van Project Youropeans, Schalekamps sociaal-journalistieke zoektocht naar de aard van het Europese beest. Niet vanuit politiek standpunt, maar met de open blik van een nieuwsgierige Europeaan. Hier heeft hij het over immigranten en wat de Youropeans daarvan vinden:

Vers bloed, dat vinden vele ondernemers. Barbara, uitbaatster van het zeer aan te raden Hotel Beethoven in Wenen, zou zich geen raad weten zonder immigranten, zeker niet in het toerisme, ‘want er is geen Oostenrijker te porren om kamers schoon te maken of af te wassen’. En ik ken ook Nederlandse ondernemers die wel raad weten met een paar vluchtelingen, ze meteen een baan zouden aanbieden, omdat ze ervan uitgaan dat diegenen die er zoveel voor over hebben, zoveel risico nemen voor een betere toekomst, ook uitstekende werknemers zijn.

Het personeel van Britse ondernemer Guy is waarschijnlijk een redelijke dwarsdoorsnede van de Londense samenleving. ‘Alle kleuren van de regenboog,’ zegt hij. ‘Een groot aantal talen wordt hier gesproken. 50 procent is Brits, de rest bestaat voornamelijk uit Europeanen. En een paar Aziaten. Maar vooral Europeanen.’
‘Was dat opzet?’
‘Nee, we hebben er niet op geselecteerd. Wanneer we nieuwe mensen aannemen, kiezen we altijd de besten en het kan ons geen snars schelen waar die persoon vandaan komt.’
Hij stemt geen UK Independence Party (UKIP), hij heeft geen probleem met Europa, integendeel: hij zou het vervelend vinden wanneer Groot-Brittannië geen deel meer uitmaakt van de EU. Maar dat Britse sociaal stelsel is wellicht te gul, dat maakt het wel heel erg aantrekkelijk om te komen. ‘Vooral als je Spaans en jong bent. We hebben veel Spanjaarden hier en ik zou precies hetzelfde hebben gedaan. Laatst kwam er een van hen naar mijn kantoor. Ze vroeg of ik referent wilde zijn voor haar paspoortaanvraag. “Tuurlijk,” zei ik, “maar je hebt toch al een Europees paspoort?” Maar ze was bang dat Groot-Brittannië uit de EU zou stappen en haar dan eruit wilde gooien. Die angst krijg je dus, vreselijk.’

‘Tja, die UKIP ,’ zegt de Londense stand-upcomedian Omid over de partij die niet bepaald fan is van immigratie (of van de EU). Hij verbaast zich over de perceptie dat het land vol zou zijn, dat er te veel immigranten zijn. Vorig jaar woonden zo’n twee miljoen Britten in de EU, maar toch zijn bepaalde groepen ertegen dat eenzelfde aantal immigranten hier woont. ‘Het is zo vreemd. De premier league , onze beste voetbalcompetitie, is gevuld met buitenlanders, we eten allemaal op zondag curry en tegelijkertijd motten we die vreemdelingen niet.’
‘Ach, het is zo lastig!’ zegt Coco, de Weense kunstenares. Ze verwoordt het zoals vele kunstenaars (of andere vrijzinnige mensen) deden: ‘We zijn allemaal gelijk en vluchtelingen zouden dezelfde rechten moeten hebben als wij, maar als je de grens opent, komen er te veel mensen. En dan werkt het systeem niet meer. Dus ik denk dat we de vluchtelingen moeten helpen door het creëren van een geweldig systeem in hun eigen land, zodat ze niet afhankelijk zijn van ons.’ En ze geeft de twee bedelende Roma-jochies die ik met een boze blik wilde afpoeieren twee euro. ‘Wel eerlijk delen, hé.’

Markus, haarkunstenaar, een paar honderd meter verderop in Wenen, heeft een probleem met de Turken. Want die klitten altijd samen, in sommige buurten zijn alle winkels Turks. Duits spreken ze hooguit op school, maar verder niet. Dat is slecht, vindt hij, want mensen zouden moeten integreren en als je niet eens ’s lands taal spreekt, zal dat niet lukken. Neem de moslimvrouwen. Prima dat die gesluierd willen lopen, maar ze moeten dan ook accepteren dat andere vrouwen misschien liever korte rokjes dragen. Als dat je niet bevalt, moet je de andere kant op kijken. ‘Zij zijn ook de enigen die het een probleem vinden dat ik homo ben.’

Hij steekt een sigaret op en gaat het rijtje af. ‘De Oost-Europeanen zijn prima. Hongaren perfect, spreken heel snel vloeiend Duits. Slowaken, ook top, dat zijn uitstekende werkers. En ze weten hoe ze het vroeger hadden, ze waarderen enorm hoe goed ze het nu hebben.’ Neem een beetje, geef een beetje en maak er het beste van, dat is Markus’ motto, wat volgens hem ook de oude conservatieve Oostenrijkers wat meer moeten proberen.

Van Judit, als wereldvermaard schaakspeelster local celeb in Boedapest, mag je natuurlijk een intelligente beschouwing verwachten, maar dat viel wat tegen. Voor haar is het heel belangrijk te leren van andere culturen en daarom gaan haar kinderen naar een internationale kleuterschool. ‘Nu al ontmoeten ze Chinese, Bulgaarse en Noorse kinderen. Dat is belangrijk, het accepteren en respecteren van andere culturen. Daar kan je niet vroeg genoeg mee beginnen.’ Het is een mening die vooral opgeld doet onder wat de Eurobarometer categoriseert als de sociaal en economisch bevoorrechten. Zij die makkelijker praten hebben, een tikje gratuit bijna.